Ti ishe një Sansevieria

– Gjithsesi e dashur, thjesht Amfitrite , ti gruaja enigmatike e ardhur nga jashtë, mjeshtrja  absulote e mënyrës se si duhet shkruar gjuha shqipe, e dashuruara  e përjetshme me veten,  kryelarta dhe  madje kokëfortja e pakrahasueshme, për t’i qënë stoike vendimeve të tua, që  prishin ekuilibrin mes ndjesive dhe krenarisë… magjistarja e figurave artistike…  më së fundi    e nxorre nga thesi i magjive të tua   kurajon për t’ju dorëzuar ndjenjave…dhe për ta lënë mënj’anë  krenarinë. …Gjthsesi Amfitritë , poseduesja e emrit të  gruas  krenare dhe dinjitoze  të atij marinarit horr   … gjithsesi e di çfarë është establishmenti?
– idiot!
– … mesa duket Establishmenti qënka një e keqe e pashmangshme e   qyteterimit   … mesa duket, ai nuk është i montuar në sistem, ai është on bllock me  të, përpjekja për ta zhdukur, është si përpjekja për t’i zhdukur  meshkujve  gjenitalet që të  mos ketë përdhunime.
-Më puth, budalla- dëgjova  serish zërin e  saj
-Problemi im i madh Amfitrite, është stablishmenti në art.
-Oh idiot  .
-Është ai rreth vicioz njerëzish  të medias dhe të artit,  që i bëjnë qoka të shpifura njëri- tjetrit… Sinqerisht nuk dua dhe nuk do të hyj kurrë aty në atë rreth qelbësirash.
-Mon amour! Varja rrathëve!

E dashur Silva!
U kry!

Ps.. te kujtohen lulet e shkretetires qe te vura ne dhome?
Tani qe e mendoj edhe ti vet ishe nje Sansevieria.. mbijetove e pa vaditur .. te lane te thaheshe ne mjerimin e koheve… por mua me fale oksigjen pa u kursyer..